NL


Het wat en hoe van wat ik doe

'De meest individuele expressie van de meest individuele gevoelens'

Ik ontleen mijn artistiek motto aan dat van de beweging van de Tachtigers in de Nederlandse literatuur. Met dien verstande dat ik het woord ‘gevoelens’ beter geschikt vind dan de term ‘emoties’. Een gevoel is van langduriger en bewuster aard dan een emotie, vandaar.

Ik denk niet dat ik te catalogeren val onder een of andere artistieke stroming. Ik streef dat alvast ook niet na. Ik doe gewoon mijn ding, als ik dat zo kan stellen. Ik maak mijn werk ook niet vanuit een of andere visie op de wereld of op maatschappelijke tendensen.

Ik maak mijn werk vanuit mezelf als individu, al dan niet in relatie tot mijn medemens(en). De 'pijn van het zijn' van de mens op zichzelf of in de eigen intieme kring, maar ook de menselijke verhoudingen in de ruimere zin, vormen de voedingsbodem voor mijn creaties. Mijn beeldende kunst laat mij toe gevoelens gestalte te geven, zonder woorden, op een gecondenseerde en uitgepuurde manier, zoals dat met woorden niet zou kunnen. De meeste materialen die ik gebruik, hebben voor mij dan ook een gevoelswaarde. Elk materiaal is echter niet onlosmakelijk verbonden met één enkele gevoelswaarde. Daar zit een zekere speling in.

Mijn opleidingen aan de afdelingen Fotografie, Mixed Media en Beeldhouwkunst van de Academie voor Beeldende Kunsten in Gent hebben, zonder enige twijfel, mijn artistieke praktijk beïnvloed.

Niettegenstaande ik mij een vreemde eend in de artistieke bijt voel, bewonder ik vanzelfsprekend een heel aantal kunstenaars en hun werk. Enkele namen: Jheronymus Bosch, Francisco Goya, Egon Schiele, Louise Bourgeois, Rebecca Horn, Mimmo Paladino, Anselm Kiefer, Kiki Smith, Leo Copers, Berlinde De Bruyckere, Michel François, Johan Creten, ARPAÏS du bois en Hendrik Vermeulen.


____________________



FR


Le pourquoi et le comment

'L’expression la plus individuelle des sentiments les plus individuels'

Ma devise artistique est basée sur celle du mouvement des ‘Tachtigers’ (des années 1880 à 1894) dans la littérature néerlandaise. Au terme ‘émotions’ dans cette devise, je préfère la notion de ‘sentiments’. C'est qu'un sentiment implique une plus longue durée et une plus grande mesure de conscience qu’une émotion.

Je ne crois pas pouvoir m’inscrire dans l’un ou l’autre courant artistique. Ce n’est pas non plus mon but. Je suis mon propre chemin, si je puis dire. Mon travail ne naît pas non plus de l’une ou l’autre vision sur le monde ou sur les tendances sociales.

Ma propre personne, en relation ou non avec les autres, forme la base de mon travail. 'Le mal de vivre' de l’être humain, seul ou avec ses proches, mais aussi les rapports humains en général, nourrissent mon oeuvre. Mes sculptures me permettent de matérialiser des sentiments, et cela sans paroles, d’une façon condensée et épurée, ce qui, en paroles, serait impossible. La plupart des matériaux que j’utilise, ont dès lors pour moi une valeur sentimentale. A chaque matériau cependant ne correspond pas une valeur sentimentale unique. Il y a dans ces rapports quelque marge.

Ma formation aux sections Photographie, Mixed Media et Sculpture à l’Académie des Arts Plastiques de Gand a, sans aucun doute, influencé ma pratique artistique.

Nonobstant le fait que je me sens un étranger dans le monde artistique, j’admire  évidemment bon nombre d’artistes et leurs oeuvres. Quelques noms: Jheronymus Bosch, Francisco Goya, Egon Schiele, Louise Bourgeois, Rebecca Horn, Mimmo Paladino, Anselm Kiefer, Kiki Smith, Leo Copers, Berlinde De Bruyckere, Michel François, Johan Creten, ARPAÏS du bois et Hendrik Vermeulen.


____________________



EN


Why and how am I making my Work?

‘The most individual expression of the most individual feelings’

My artistic device is that of the movement of ‘De tachtigers’ (which means: writers from the eighties) in the Dutch literature. Yet in that device I did replace the term ‘emotions’ by the term ‘feelings’, because feelings are more lasting and conscious than emotions.

I don’t think I could be classified in some artistic movement. I even don’t want that. I’m simply doing my own thing, as far as I can say it that way. My work is no more based on some vision on the world or on social tendencies. 

My work treats of myself as an individual, whether or not in relation to my fellow-men. The ‘pain of being’ of a human being on his own or in contact with his dearests, but also the human relations in general, do feed my creations. My plastic art expresses my feelings in a condensed en purified way, which would be impossible with words. So, most of the materials I’m using, have an emotional value to me. However, each material isn’t relayed to only one specific emotional value. There is a certain tolerance on that relation.

My artistic practice is, without any doubt, influenced by my training at the Photography, Mixed Media and Sculpture sections of the Academy of Plastic Arts in Ghent. 

Although I'm feeling myself as an outsider in the artistic world, I do admire lots of artists and their work. A few names: Jheronymus Bosch, Francisco Goya, Egon Schiele, Louise Bourgeois,  Rebecca Horn, Mimmo Paladino, Anselm Kiefer, Kiki Smith, Leo Copers, Berlinde De Bruyckere, Michel François, Johan Creten, ARPAÏS du bois and Hendrik Vermeulen.

Powered by SmugMug Owner Log In